gebracht te worden..................

de titel zegt het al..jeeeeeemie wat kunnen die pubers het bloed onder je nagels vandaan halen zeg.

Nee, ze hebben geen idee waar je dure Tweezermanpincet is, waar dat hele pak koekjes en die fles cola gebleven zijn, waar hun OVkaart nou toch kan zijn, snappen ook niet waarom die leerkrachten het steeds op hun gemunt hebben, kunnen niet telefonisch bereikt worden want hun beltegoed van 20 euro was gek genoeg zomaar binnen een week op, en waaaarom JIJ  de laatste maanden opeens zo streng geworden bent weten ze ook niet, maar het komt vast door de scheiding, want voor die tijd was je helemaal niet zo streng mam...

pffff, eventjes tot 10 tellen en maar weer rustig uitleggen dat ze in elk geval altijd moet vertellen waar ze uithangt.en dat ze natuurlijk geen cola voor het ontbijt mag drinken, totdat ik horendol word van m'n eigen gepraat (help, ik begin op m'n eigen moeder te lijken!

da's lang geleden, he. Zie de datum van mn vorige blog...er is veel gebeurd in de tussentijd. Ik had in een van mn vorige blogs weliswaar geschreven dat ik niet wilde scheiden, maar ja, soms wordt die beslissing je uit handen genomen en wilde mijn ex opeens niet meer. Dat heeft m'n wereld en dat van mijn hockeytieners en het F-je wel even op z'n kop gezet.

We hebben zo'n heel moderne scheiding. Met een dure mediator die op een dikke BMW-motor rijdt (ongetwijfeld verdiend aan ons en al die andere sukkels van 40+ die willen scheiden), co-ouderschap en een hele "harmonieuze" omgang met elkaar, jaja... hoe modern  de scheiding ook is, het blijft gewoon shit.

Ik ben niet helemaal single meer (ja, wel blond en lekker natuurlijk;-) ), want ik ben met de meneer die in de vorige blogs gefigureerd heeft. Het is een hockeyminnaar, waarbij de vonk ook echt langs de lijn naast een dugout overgesprongen is, hoe kan het ook anders eigenlijk (al m'n andere vriendjes waren ook hockeyers, maar ik denk dat dat gewoon komt omdat ik m'n vrije tijd vooral op hockeyclubs door breng, gewoon zielig eigenlijk!)

De hockeytiener heeft weer selectie gedaan en nu is het afwachten op de indeling...spannend.

regelmatige lezers van mijn blog (die er volgens mij niet zijn, maar toch), hebben in een aantal  voorgaande blogs iets kunnen lezen over m'n vriendjes. (Ja, er is een hockeyvader ook, die van de hockeytieners, maar wij laten elkaar daar verder vrij in, om redenen die er verder niets toe doen.) Dus.... Ik had zoals jullie lazen laatst weer een vriendje, maar dat is helaas al weer een poosje uit en ik ben "ohne". En ik baal ervan...ik heb erge last van het "envelopjes-syndroom", of het empty-inbox-syndroom. Ik krijg NOOOIT meer mail of smsjes! Echt erg, zo saai..nou moet ik gewoon werken zonder spannende afleiding!  Waar blijft de volgende minnaar???

de voorindelingscompetitie is voor mijn hockeytiener teleurstellend afgelopen. Een andere promotie-degradatieregeling dan vorig jaar: en nu blijkt het toch subtop te zijn geworden in plaats van top!! Jammer, want het team hoort echt in de top thuis. Maar goed,  er is niks aan te doen en natuurlijk hadden ze ook zelf beter moeten spelen dan hadden ze nu dit probleem niet gehad. Nu maar kampioen worden in de subtop...

.

(zie vorige blog!)

nou ja, het kostte even wat omschakelen, nadat ik de hele dag achter een mafiabaas had aangezeten die de minnares van een drugsbaron met het gif van een braziliaanse vuurstaartkikker om zeep had geholpen, (gelukkig dat ik dat in een oogopslag aan de haarwortel van de bewuste dode vrouw kon zien, en dus verder niet in dat lijk hoefde te wroeten, scheelde toch weer mooi wat tijd, zodat ik mn nagels even kon laten doen in die nagelstudio op Sunset Boulevard), maaaarrrr....na het verlaten van mn spannende werk kwam ik toch op de een of andere manier weer op de A16 terecht in de gebruikelijke file, en stond ik om zes uur achter het fornuis boerenkool met worst te maken voor de hockeytieners!  het was eventjes slikken....... ja ik weet het, het is nog wel geen boerenkoolweer, maar mn kinderen (en ik) vinden het erg lekker.

Sinds de hausse aan medische series op het scherm, merendeels uit Amerika, waar de meest gecompliceerde interne puzzeltjes, zeldzame infectieziekten en spannende moordzaken zo even tussen neus en lippen door worden opgelost door hele aantrekkelijke jonge dokters in Armani broekpakken, sinds die hausse dus, is de status van mijn beroep enorm veranderd.

Vroeger keek iedereen super bedenkelijk als ik vertelde dat ik patholoog was, "  hmm, goh... nou ja, ieder zn vak" was dan nog de mildste opmerking. De oudere generatie kon meestal dan nog wel de naam van dr Zeldenrust ophoesten, die in de jaren 50 en 60 in het Forensisch Instituut Rijswijk de bekende patholoog-anatoom was. Tegenwoordig heten we gewoon patholoog en doen ook nog eens niet eens bijster veel obducties meer, en lossen vooral geen misdaden op (behalve mn collega's uit Rijswijk). Maar het was in elk geval zeker geen vak waar je goeie sier mee kon maken op feestjes ofzo.

Maar tegenwoordig is het beroep gewoon "hot"!  Veel tieners roepen nu al voor dat ze ook maar een medische collegezaal van binnen hebben gezien dat ze patholoog willen worden (ja wel de misdaadvariant uiteraard). Ik zou ook zelf best in spannende witte pakken door de straten van Miami willen rijden en af en toe mn pistool pakken in plaats van hier met mn suffe studieboeken naast me achter mn microscoop zitten...maar het laatste is helaas wel de werkelijkheid, sorry jongens!  Niks glamorous aan! Ik ga nog maar eens een kopje koffie uit de automaat halen.....

PS: gewonnen gister, het gaat goed!

klinkt als een luxeprobleempje, ik weet het maar dat is het niet. Ik ben bezig met een campagne om wat aan te komen. Niet veel hoor, maar twee kilo'tjes meer en dan voel ik me beter, gezonder en met meer energie.  In de vakantie was ik inderdaad lekker aangekomen, maar zodra ik ga werken en weer met sporten begin, vliegt het eraf. Weinig tijd voor tussendoortjes en ik verbrand kennelijk meer dan ik bij kan eten. Dus ik heb mezelf voorgenomen om vanaf nu elke dag echt te ontbijten (sla ik nl meestal over) en om wat meer tussendoor te eten. Af en toe een chocoladereep ofzo... niet verkeerd!!

het was een heerlijke dag voor een rosee'tje zondag, maar om te spelen was het minder geslaagd. Het was heel erg warm. Op het veld brandde de zon, er stond in dat hoekje Zuid-Holland geen enkel zuchtje wind, en het zweet biggelde op onze lijven. Alles kostte veel te veel energie. En als je dan op elkaar gaat lopen vitten, omdat het niet loopt, steek je de energie die je nog wel hebt in de verkeerde dingen!

Hoe dan ook, het werd een terecht gelijkspel, dus maar 1 puntje. We waren in elk geval wel gelukkiger dan Feyenoord, die helaas afgedroogd zijn in Eindhoven...Ik gun het iedereen die PSV-fan is wel, maar het blijft jammer dat Feyenoord van de koppositie is geduikeld. Na zo'n bar en boos seizoen als vorig jaar verdienen die gasten het om kampioen te worden!! En jammer jammer dat het ook AZ niet lukte om de Ajacieden de baas te worden...

( en iedereen die nu nog steeds niet door heeft uit welke stad ik kom krijgt 3 punten in mindering;-))

PS: ik was gister ook nog heel even bij mn geliefde. Tjonge jonge wat een heerlijke middag! de teleurstelling over die ene punt en over feyenoord meteen vergeten)

zie ook vorige blog. Ja, verliefd ben ik nog wel, maar ik ben veeeels te verstandig om er verder iets mee te doen. Zou voor geen goud het wereldje van mijn hockeytiener en haar broertje en zusje overhoop willen halen. Ik maak dit soort ellende helaas in de omgeving al te vaak mee, en de laatste tijd van heel dichtbij.

Het is ook een leeftijdstrend denk ik . Als je net als ik 'bijna40' bent, ga je een beetje nadenken over wat je tot nu toe hebt gedaan in je leven.  Tot dan toe ben je eigenlijk vooral beziggeweest met opbouwen (huis, carriere, zorg voor kleine kinderen). Zo rond de veertig heb je dan meestal alles wel zo'n beetje bereikt wat je wou, en ga je je serieus afvragen of er nog meer is. Of wat je hebt bereikt, voldoende is. Of je je partner van al die jaren, eigenlijk nog wel zo leuk vindt. De kans zit er natuurlijk in dat er iemand anders langskomt, (die dan misschien ook nog wat jonger en frisser in het leven staat), die dan weer van die fijne overrompelende verliefdheidsgevoelens bij je opwekt, waardoor je ernstig gaat twijfelen aan je behoudende veertigers-leven.

Ik begrijp het dus wel, waarom dit soort dingen gebeuren, maar dat wil niet zeggen dat ik er zelf intrap. Ik heb ook veel te verliezen. Ik ga maar door met hockeymoeder en hockeyechtgenote zijn, in plaats van met de geheime minnaar naar Parijs, hahaha...

En nog voor de echte diehards: we hebben gewonnen afgelopen zondag!

Ohhh, ik ben verliefd! Een heerlijk gevoel! Dromerig, kan geen hap eten, loop te zingen, ben zoooo happy!  Om dit gevoel zou je toch veel vaker verliefd willen worden??     "Oh-oh, verliefd, tot over mn oren, niet te geloven, dat het nog kan!!" (op mijn leeftijd...)

en jaa, ik weet wel, ik ben getrouwd, het hoort allemaal niet zo, het KAN ook niet, maar...nog eventjes gewoon genieten van alles er om heen wat er bij hoort, van HEM....zuchtttt...ik land vanzelf wel weer met twee voeten op de bodem.

Het is een vervelend uitvloeisel van het computertijdperk: de passwords. Voor mijn werk moet ik elke ochtend (of, als ze vastlopen vaker, haha) drie informatiesystemen openen. en dan ook nog mn werk mail. Om in al die dingen te komen moet je een password invullen. Dan ook nog het password voor mn hotmailaccount, voor de ituneswinkel, password om als gebruiker in te loggen op 'blogeiland' en zo zijn er nog veel meer ( telefoon beveiligd, etc). Af en toe word ik er gestoord van! Ik probeer natuurlijk zoveel mogelijk dezelfde te gebruiken, maar dat valt in de praktijk toch niet mee. Voor sommigen moet hij een bepaalde lengte hebben, andere mogen juist geen cijfers bevatten of er moeten perse cijfers inzitten. Dan weer word je gesommeerd door een van de systemen dat je je password moet wijzigen,  en voordat je het weet zit je toch weer overal een iets ander password in te vullen. Dan heb ik het nog niet eens gehad over de pincodes van de verschillende bankkaarten die ik heb.....

Ik heb geen slecht geheugen hoor, maar ik baal hier wel van! Weet er iemand een betere oplossing??

Vervelend: de eerste wedstrijd van het seizoen meteen verloren.  De eerste tien minuten ofzo hebben we ons erg laten overrompelen en waren we nog niet helemaal gefocust aan het hockeyen. Daardoor stonden  de tegenstanders, die veel feller hockeyden, er twee inkrijgen. Daarna zijn we wel beter gaan spelen, en in de tweede helft hebben wij nog een keer kunnen scoren en zij niet meer, maar helaas, geen aansluitingstreffer meer kunnen maken.....Gisteravond was ik echt gesloopt! Toch wel pittig zo'n eerste wedstrijd, vooral als je zo voluit gaat, en zeker op zo'n loeitraag veld.

Ook de huistiener heeft de eerste competitiewedstrijd (goed!) verloren. Dus ja, een tot mineur stemmend weekend achter de rug..

 Aan de borrel 's avonds thuis kon ik het overigens best relativeren. Verliezen is geen ramp, het moet alleen niet te vaak gebeuren natuurlijk. Maar we hebben wel twee heerlijke dagen gehad met sportieve tegenstanders, leuk hockey ook al heb je verloren, toch lekker bezig met mn favo sport!

Ook op mn werk gaat alles best lekker. Ik ben een typje die zich snel druk maakt over van alles en nog wat. Nu ook met nieuwe fusieperikelen en impopulaire maatregelen op de werkvloer, die ons allemaal treffen. Maar aangezien ik al weet dat ik over drie maanden uit dit ziekenhuis wegga en ergens anders ga werken, en hier nooit meer terug hoef te komen, kan ik bij alles waar ik me anders over had zitten opwinden, nu gewoon denken: "nog even volhouden, ik ben hier straks weg, het gaat me niet meer aan". Da's wel relaxed hoor! Ik hoop dat ik dat nog volhou...

1. Lijkt me duidelijk. Blond, slank, aantrekkelijk, lekker figuur, maar de mannen uit Heren 1 noemen je (als ze je niet kennen) toch "mevrouw".....aaaaaiiiiiiii..

2. Dat je de dag na de 2e training van het seizoen spierpijn hebt.

3. Op een heel ander en serieuzer vlak: dat mensen die je leeftijdgenoten zijn, nare ziektes krijgen en ook overlijden. Natuurlijk heb je dat ook als je in de 30 bent  of op welke leeftijd dan ook, maar het begint nu wel vaker voor te komen.

Ik weet het, ik zal mn zegeningen maar tellen en gewoon gelukkig zijn dat ik het voorrecht heb om gezond en wel 40 te zijn geworden dit jaar!  Al twee teamgenoten hebben in de paar jaar dat wij nu competitie spelen de diagnose "kanker" gekregen......echt vreselijk. Angela, zet 'm op meid, veel sterkte in de komende tijd. Wij leven met jullie mee.

Waarom nou toch Raemon Sluiter!!!! Die portugese pompbediende van de Rabobank commercial is toch veel leuker???

haaai trouwe lezers,

een nieuw hockeyseizoen is aangebroken. Ik heb er echt zin in! Mijn hockeytiener heeft inmiddels al veeel trainingen achter de rug en wat oefenwedstrijden, en ik ben erg benieuwd hoe dat team het gaat doen in  de voorcompetitie. Ze staan TOP ingedeeld en het streven is uiteraard IDC halen, maar daarvoor moeten ze 1e, 2e of 3e worden.

Ons eigen team heeft al 1 hele training achter de rug en de geplande oefenwedstrijd ging niet door (uiteraard afgezegd door de tegenstanders...). Onze doelstelling voor komend seizoen is in ieder geval weer bij de 1e 3 te komen, en stiekem hoopt iedereen natuurlijk gewoon dat we dit jaar kampioen worden!

Ik was afgelopen week in een sportzaak in het Noorden van het land met een enorm goeie opruiming, waar ik TK schoenen heb gekocht die echt niet duur waren. Meteen op de training aangedaan natuurlijk....en enorme blaren! AAAAAIIIIII.....Komende paar keer toch mn oude schoenen maar aan doen.

nog 2,5 dagen werken en dan....3 weken vrij!! Ik ben er echt aan toe. Even alles achter me laten, mijn werk en ook zeker alle prive-dingen. Het is best een pittig jaar geweest en er is veel gebeurd. Vooral dat ik met mn "vriendje" ben gestopt. Dat kost af en toe nog best een traantje want ik mis die jongen gewoon. Maar ja: if I lose the highs, at least I'm spared the lows.......zo is het beter.

Ondertussen heb ik de eerste hockeysportfolder van het nieuwe seizoen gezien. verlekkerd staan kijken naar leuke nieuwe sticks en schoenen. Maar als ik heel eerlijk ben, heb ik beide niet nodig dit seizoen en voldoen mn oude schoenen nog prima. En ook m'n stick is nog niet versleten. Ik zit per slot van rekening niet in Dames 1, he. 't is maar veteranenhockey!

 ik ben er best trots op dat ik het toch gedaan heb: gelopen. Zaterdagochtend vroeg. Het moest ook wel vroeg, want in de loop van de dag werd het echt te warm om te gaan lopen!

's Middags waren we bij een oefenwedstrijd ned. elftal heren tegen Frankrijk. Dat was leuk om te zien, hoewel Frankrijk geen moment echt een spannende tegenstander was. In de rust stond het al 5-0. De Fransen daagden wel uit tot een wat actievere speelhouding dan tegen Polen. Dus leuker als kijkspectakel.  Achter ons zat een stel mensen op de tribune, die opmerkten: "ik was vorige week in de Kuip, maar er is hier nu in de eerste helft al meer aan actie gebeurd op het veld, dan tijdens zo'n voetbalwedstrijd de hele 90 minuten!"

Ik ging vlak voor rust even een drankje halen aan de bar (hele club uitgestorven), komt op een gegeven moment een van de spelers van het Nederlands elftal, die ivm blessures niet meespeelde, ook aan de bar staan om een drankje te bestellen. Kijk, ook dat zie ik in een voetbalstadion nog niet zo snel gebeuren, dat je opeens naast Kuyt staat om een biertje te bestellen??

Ook fijn: de ruimte op de parkeerplaats, waardoor je gewoon naar het stadion kan rijden en parkeren, daarna op je dooie gemak een mooi plekje uitzoeken in het stadion met prachtig uitzicht, en: allemaal gratis! Goed, het is nu vakantie, en dus heeel erg rustig, en ik heb ook wel es een kaartje moeten kopen voor een oefeninterland (Schaerweijde) en ben daar met mijn kroost bijna omvergeduwd door onbeleefde en kakkineuze 65-plussers die het ook erg graag wilden zien allemaal, maar dat is over het algemeen in hockeyland een uitzondering. En na de wedstrijd  duiken kinderen het veld op om zelf even een balletje te slaan, en kan er aan Teun de Nooijer, Floris Evers en zo gewoon een handtekening worden gevraagd!

Nou hou ik toevallig ook van voetbal (alleen als kijksport), en volg het, met bovengemiddelde (voor een hockeymoeder) belangstelling. Gisteren net als jullie allemaal ook de toernooiwedstrijd tegen Liverpool gezien van Feijenoord. Best leuk hoor, daar niet van, en spannend ook na de gelijkmaker van Liverpool, maar: heel eerlijk?? Wat mij betreft is het hockey spectaculairder, sneller, leuker om te zien (niet alleen vanwege de knappere mannen) en verdient het echt veeeeel meer media-aandacht dan zo'n elftal van die over het paard getilde tieners en twintigers die veel te veel verdienen voor 2 x 45' een beetje heen en weer lopen over het veld en een partijtje douwen en trekken (dieptepunt gister, zie foto boven)

Wat is jullie mening?

groetjes, hockeymom

zonet de 1e training van onze Heren1 bekeken, morgen gaan we naar een oefeninterland (lekker, vooral omdat het ook erg mooi weer is), jaaaa het begint al weer te kriebelen! Ik heb echt zin om zelf weer te gaan hockeyen, maar we moeten nog even wachten.

Ben wel liefst 1 x gaan hardlopen, of nou ja..hard... in een sukkeldrafje. Ik had mezelf voorgenomen te beginnen met 2 x 10 minuten, 10 heen en 10 terug. Maar ja, op het keerpunt besloot ik een andere route terug te nemen en die was toch wel wat langer...heb dus een groot deel gewandeld in plaats van gelopen. Domme fout! Daarna elke avond wel een smoesje....druk..regenachtig...nee, vanavond pijn in de buik...weer te druk gehad... en voor je het weet is het al weer 5 dagen geleden. Maar ik neem me voor om morgenochtend weer te gaan lopen!

Ik vind het ook gewoon saai, zo in je eentje. Ik heb wel een ipodje op, maar geef mij maar hockey. Veel gezelliger met een team!

hij was er nog, die perfecte jurk! Ik kon even tussendoor van mn werk weg, ze hadden hem voor me weggelegd, en: hij paste. Stond hartstikke leuk!

Het leukste moment kwam bij de kassa: "ja, hij is ook nog es 50% afgeprijsd" zei de verkoopster en passant.  Dat wist ik helemaal niet en had er ook best de volle prijs voor willen betalen, maar de helft was natuurlijk nog veeel beter!

soms zit het tegen, maar heel af en toe zit het mee!

groetjes van Hockeymom

OK, mannen (zo die er al zijn onder mijn lezers), nu hoef je niet verder te lezen. Het is een vrouwen-logje.

Ik ben al maaaanden op zoek naar de perfecte overslagjurk. Mijn zus heeft es een keer gezegd dat ik een jurk moest zoeken van "Sticky fingers", want dat die zo geweldig zouden zijn, mooie stof, goede kwaliteit, bla bla. Maar ja, kennelijk alleen in haar provinciestadje te koop en niet in de Randstedelijke grote stad, waar ik woon, tenminste, ik wist niet waar.

Nu liepen we laatst 's avonds naar de bios, kwam ik langs een winkel, die natuurlijk dicht was, en daar hing in de etalage Mijn Perfecte Overslagjurk! Helemaal precies zoals ik altijd gedroomd had dat hij er uit zag. En toevallig: het bleek een Sticky Fingers....

Nu moet ik alleen nog naar de winkel (en aangezien ik 48 u p/w werk is dat nog niet zo eenvoudig). Ik heb gebeld, ze hebben alleen nog een maat M (maar "hij valt klein", zei de verkoopster nadat ik zei dat ik een maat 36 zocht), en nu houden ze hem tot morgen vast......

ik hoop dat-ie past!!

groetjes,

hockeymom

Goed mensen, het is al weer een paar weken geleden maar het is gebeurd: in plaats van "bijna 40" , ben ik nu echt 40. Natuurlijk nog steeds een jonge blonde godin;-), maar evengoed...40.

Mn verjaardag heeft wel even tot een stemmingsdipje geleid, maar ach. Uiteindelijk is het gewoon zo en moet ik het maar accepteren. Ik ben gezond 40 geworden en dat is het allerbelangrijkste!

Zoals jullie weten ben ik ook hockeymoeder en dan zit je met je ziel onder de arm in de zomer gedurende de zomerstop. Opeens zeeen van tijd op zaterdag! Gelukkig....(?) heb ik een tiener die dit jaar selectie heeft gespeeld op een andere club, ook inderdaad geselecteerd is voor een 1e lijnsteam (vader en moeder apetrots natuurlijk), en volgend seizoen voorcompetitie "top" speelt. Andere hockeyouders weten wel wat ik bedoel. Maar goed, ik wil dus zeggen dat onze enorme vrije hockeyloze tijd nu een stuk korter geworden is...de voorbereiding op de competitie begint al weer heel snel! Op de vorige club kenden we dat fenomeen niet zo. Als de 8e de eerste competitiewedstrijd is, dan begin je de week ervoor met de training...toch? Nog een wonder dat ze met het vorige team in de 1e klasse zijn geeindigd!  Nee, dit jaar gaat het er professioneler aan toe...dus kunnen pa en ma nauwelijks met vakantie, omdat de tiener oefenwedstrijden heeft.

Ach, ik klaag een beetje, maar eigenlijk verheug ik me er gewoon weer op hoor!

ik hou jullie op de hoogte,

groetjes,

hockeymom , 40 en al

en om nog even bij de foto's of moet ik zeggen om nog even in dromenland te blijven....ook al zo'n lekkere sportman, Wayne Rooney. Ik weet dat ik hierin een uitzondering ben onder mijn vrouwelijke mede-bijna40ers...toch? Tenminste, geen van mijn vriendinnen vindt dit nou leuk.  Maar ik wel! Lekker fout, lekker Engels, en mmmm die bovenbenen!!  Ach, een beetje jong, maar dat mag de pret niet drukken, toch?

OK, OK, ik hou op met kwijlen. Ze hebben trouwens toch een dramatisch slechte wedstrijd gespeeld tegen AC Milan vorige week, Rooney of niet!

groetjes, sportsfans!!!

even een plaatje met wat leuke hockeymannen (Floris Evers!!)

beetje depri vandaag. Het weer helpt ook al niet mee. En geloof me mensen, ik ben overwegend vrolijk gestemd, maar ja, iedereen heeft wel es van die dagen dat het gewoon niet lekker loopt. Ik kan er ook m'n vinger niet op leggen. Op het werk gaat alles goed. We zijn allemaal gezond. En toch...'s ochtends en 's avonds in de file, geen leuke liedjes op de radio, geen uitdaging bij m'n werk vandaag, maar bovenal: ik mis m'n lieve vriendje met wie ik het zelf heb uit gemaakt...ik heb er spijt van maar ik weet dat ik er het beste aan doe om het zo te laten. "Houden van is los kunnen laten". Ik slik m'n tranen weg en drink er nog maar een Malibu ananas op.

Morgen beter!